poniedziałek, 15 września 2008

Patrząc na gwiazdy. Refleksja.

Każdy z nas nieraz patrzy na rozgwieżdżone niebo. Z czasem fascynacja ta przeradza się w hobby. Dla mnie spoglądanie w gwiazdy ma swe źródło w mitologii greckiej. Wierzenia, bóstwa, herosi i to co było Grekom bliskie przenieśli na nieboskłon. Bohaterzy z czasów Homera, tak wnikliwie opisani w "Mitologii" Parandowskiego nadal błyszczą na niebie. Znajomość mitów dała mi nie lada frajdę do odszukiwania gwiazdozbiorów na niebie. Tak rozpoczęłam przygodę z obserwacjami. Często postacie mitologiczne tak blisko związane ze sobą czy to poprzez wydarzenia, czy to swym pokrewieństwem, są tuż obok siebie tam na rozgwieżdżonym niebie.
Przykładem mogą tu być postacie Kasjopei, Cefeusza, Andromedy i Perseusza. Obserwując niebo wyobrażam sobie losy, jakże nie raz tragiczne, mitycznych postaci. W wyobraźni cofam się tych parę tysiącleci w czasie i patrzę na to co mógł widzieć starożytny Grek. Dlatego konstelacje są tak dla mnie ciekawe - do obserwacji ale i do lektury mitów i historii starożytnej Grecji. Dlatego zachęcam, aby nie tylko w sposób "techniczny" spoglądać w niebo, co raz odnajdując obiekty, ale także zapoznać się z historią powstania danego gwiazdozbioru, źródeł jego nazewnictwa oraz kulturą starożytną. Stąd zrodził się pomysł na serię postów pt. "Mity sięgają gwiazd".
Jeszcze parę linków ku pamięci:
Gwiazdozbiory - lekcja tutaj
Grafiki - tutaj
Grafiki konstelacji gr. tutaj

Lost 4

Ciąg dalszy z Lost 3
Od otwarcia włazów w uszkodzonej Delcie minął dzień. W międzyczasie na podstawie tutoriala Wejście na orbitę DG i DG-S powstaje skrypt, który ma umożliwić jednostce ratunkowej znajdującej się w Cape Canaveral optymalne wejście na orbitę.
Zostają również przetestowane wszystkie systemy pokładowe, dzięki czemu Delta osiąga gotowość startową.Tymczasem na pokładzie modułu ratunkowego cały czas trwają próby odblokowania śluzy umożliwiającej przejście do uszkodzonego statku. Konieczny się staje kolejny spacer kosmiczny. Jego przebieg zostaje zapisany w albumie spacewalk.
Od LostSpacewalk

Kolejna analiza:
But1Cockpit 0 0 0 2 2 2 0 2 2 2 2 2 2 2 2 1 1 2 1 1 1 5; Seatbelton
But1Cockpit 0 0 0 2 2 2 0 2 2 2 2 2 2 2 2 0 1 2 1 1 1 5; Seatbeltof
But1Cockpit 0 0 0 2 2 2 0 2 2 2 2 2 2 2 2 0 1 0 1 1 1 3; 23lost.scn
Kolejna próba naprawy:
But1Cockpit 0 0 0 2 2 2 0 2 2 2 2 2 2 2 2 1 1 0 1 1 1 3; 24lost.scn
FailNoseCone 0 ; 24lost.scn
NOSECONE 1 1.00 ; 24lost.scn
Kolejny spacer:Wydaje się, że śluza pomiędzy Deltą a modułem ratunkowym wreszcie jest sprawna. Dobrze rokuje również zapalenie się kontrolki SeatBelt na pulpicie kontrolnym Delty:Po zakończeniu spaceru następuje ponowna próba przedostania się z modułu ratunkowego do Delty:Kończy się ona sukcesem - choć widok nie napawa optymizmem. Pół biedy, że systemy statku informują o krytycznych warunkach panujących w kabinie (co nie dziwi, uwzględniając fakt że owiewka poszła w drobny mak). Najbardziej niepokoi widok monitora komputera pokładowego. Ten niebieski ekran - nie wróży on nic dobrego. Również widok kontrolek sygnalizujących uszkodzenia nie pozostawia złudzeń co do kondycji statku.

sobota, 13 września 2008

Lost 3

Ciąg dalszy z Lost 2, scenariusze 21lost i 22lost.
Pozornie udaje się odblokować oba włazy uszkodzonej DG4-01:
AllDoorsState 1 1.00 1 1.00 0 0.10 0 0.10 3 0.10 3 0.10 0 0 0.10.
Niestety, nie przynosi to jak na razie żadnego pożądanego efektu:Jeżeli próby odblokowania śluzy nie powiodą się, pozostaje rozważenie akcji ratunkowej z udziałem innych jednostek obecnych w tym scenariuszu: Falcona Millenium, którego silniki posiadają zapas mocy umożliwiający przeprowadzenie nawet najbardziej trudnych manewrów, lub znajdującej się w Cape Canaveral Delty testowej:

piątek, 12 września 2008

Lost 2

Ciąg dalszy z Lost
Pozostaje wyjść drugim lukiem, by móc przyjrzeć się w pełni uszkodzeniom statku.Pech chce, że górna strona statku jest nieoświetlona przez Słońce:Wzmocnienie obrazu pozwala jednak zlokalizować przynajmniej część uszkodzeń: O wiele "jaśniej" wypadają oględziny dolnej części statku:Widać wyraźnie uszkodzenia pokrywające się z wcześniejszym raportem. Powrót do modułu następuje po mniej więcej 14 minutach.

Powtórka z Celestii 2007: Przystanek Księżyc.

Opuszczamy orbitę okołoziemską i udajemy się statkiem Celestia 1 w dalszą podróż. Naszym pierwszym przystankiem będzie Księżyc.
Ziemia staje się coraz mniejsza, aż znika nam z pola widzenia. Natomiast Księżyc staje się coraz większy. Przygotujmy się do hamowania, aby się o niego nie roztrzaskać. Napęd zostaje wyłączony. Obiekt jest już przed nami. Widzisz ciemne obszary, czyli morza oraz ogromną liczbę jaśniejszych "dziur" czyli kratery. Skąd one się wzięły? Otóż przed milionami lat wielkie skały- asteroidy uderzały o powierzchnię Księżyca (Ziemi także) tworząc wiele kraterów. Niektóre z uderzeń były tak silne, że spowodowały pęknięcia skorupy Księżyca i wypły lawy. Gdy lawa stygła, stawała się ciemna - to właśnie te ciemne obszary. Na Księżycu, gdzie nie ma erozji, ślady tych uderzeń zachowały się nienaruszone mino upływu miliardów lat.
Jeśli masz zainstalowaną Celestię 1.41 Educational to możesz się przenieść w miejsce z którego wykonano powyższą grafikę klikając tutaj.

Lost

Skoro już mamy Lost w telewizji, Lost jako grę, i to niejedną, Lostopedię, Lost w Wikipedii, oraz stronę poświęconą zagubionym gdzie możemy ściągnąć poszczególne odcinki serialu, to może tak i w Orbiterze coś "zlostować"?Delta powyżej jedynie na pierwszy rzut oka wygląda normalnie. Wystarczy bliżej się przyjrzeć miejscom, gdzie znajduje się podwozie by zauważyć, że coś jest nie tak.Dwuosobowa załoga która wykonywała testy modułu ratunkowego też chyba ma kłopoty. Wygląda bowiem na to, że przejście z modułu na macierzysty statek nie jest możliwe.Raport ze stanu systemów statku też nie wygląda zbyt ciekawie. Wygląda na to, że uszkodzeniu uległo wszystko, co tylko uszkodzeniu ulec mogło.A zatem ...

czwartek, 11 września 2008

Po spotkaniu

Spotkanie Delty z modułem ratunkowym zakończyło się pełnym sukcesem, co z resztą widać na powyższej grafice. Przy okazji powstał też album przedstawiający poszczególne fazy cumowania.

Powtórka z Celestii 2007: Początek

Zanim Celestia Educational Activities 2008 zagoszczą na dobre w moim kompie może upłynąć jeszcze trochę czasu potrzebnego na pewne zabiegi modernizacyjne. Tymczasem dobrze jest czasami powspominać. Grafika poniżej przedstawia Celestię 1, niezwykły statek który służył wiernie przez cały czas trwania Podróży z Celestią 2007: Niebawem wyruszy on w daleką podróż, tymczasem jednak porusza się po orbicie wokół Ziemi.
A przy okazji - post ten rozpoczyna serię, w której nastąpi powtórka z wersji Celestia Educational Activities 2007. Postaram się, by ta seria była utrzymana trochę w konwencji APOD. Wracając do CelEdu 2007 - niestety, w chwili obecnej jest to w zasadzie zamknięty projekt. Ponieważ wraz z pojawieniem się Celestii 1.5.1 zmienił się mechanizm hiperłączy, wszystkie odnośniki znajdujące się w dokumentach z poprzednich wersji przestały funkcjonować. Szkoda. Gdy tłumaczyłem pierwszą wersję Educationali, to - wiadomo - przy przeszło 300 stronach angielskiego tekstu było z tym trochę roboty. Przy tłumaczeniu wersji drugiej roboty było mniej - wystarczyła zwykła aktualizacja. Liczyłem na to że podobnie będzie z wersją obecną. Przeliczyłem się.

środa, 10 września 2008

CERN uruchomił akcelerator LHC.

Dzisiaj w Europejskim Centrum Badań Jądrowych CERN o 9.30 rano uruchomiono akcelerator LHC (Large Hardon Collider).
Całe urządzenie mieści się pod ziemią w wydrążonym tunelu. Ma on kształt koła, a jego obwód wynosi 27 km (!). Całe urządzenie wyposażone jest w elektromagnesy, schładzane ciekłym helem. Aparatura będzie wprowadzać z dwóch przeciwbieżnych wiązek protony. Zostaną one przyśpieszone do mniej więcej prędkości światła. Produkty zderzeń będą rejestrowane przy pomocy 4 detektorów, tam będzie bowiem dochodzić do ich zderzeń. Oczywiście dane z akceleratora będą przetwarzane w sieci komputerowej CERN. Czy wyniki badań odkryją "boską cząstkę" powstania świata, cząstkę Higgsa, czas pokaże. Na pierwsze wyniki trzeba będzie poczekać kilka miesięcy. Czy w wyniku zderzeń protonów dojdzie do odkrycia maszyny czasu czy też tuneli czasoprzestrzennych, zobaczymy. A tak swoją drogą byłoby super tak podróżować. Przynajmniej cofnęła bym się do czasów starożytnych, moich ulubionych.