Z Wikipedii: Galileuszowe księżyce Jowisza - cztery największe księżyce Jowisza odkryte przez Galileusza 7 stycznia 1610, przy pomocy skonstruowanej przez niego lunety. Uważa się, że księżyce te zaobserwował niezależnie, w tym samym czasie, niemiecki astronom Simon Marius.
Ganimedes: Wikipedia, Apod
Io: Wikipedia, Apod
Kalisto: Wikipedia, Apod
Tym co najbardziej rzuca się w oczy jest dysproporcja rozmiarów. Jowisz jest największą planetą Układu Słonecznego. Jest on 10 razy szerszy od Ziemi i 300 razy od niej cięższy.
Powyżej pozwoliłem zamieścić sobie porównanie podstawowych parametrów Jowisza i naszej planety. Pochodzi ono z programu What's the difference?, który można znaleźć tutaj.
Jak widać Jowisz nie posiada wyraźnej, stałej powierzchni. Składa się on z wodoru, co raz bardziej gęstniejącego w miarę zbliżania się do jądra planety. Najbliższą jądru warstwę stanowi płynny hel, zaś samo jądro być może składa się ze skał.
W podstawowej wersji Orbitera Jowisz posiada jedynie 4 księżyce:
Są nimi Europa, Ganimedes, Io, Kalisto. Rzeczywista ich liczba przekracza jednak 60. Można to zobaczyć na grafice z Celestii:
By przenieść się w miejsce, skąd wykonano zdjęcie widoczne powyżej, kliknij tutaj.
Sonda ta dotarła do jowiszowego systemu w grudniu 1995. Aby zobaczyć Galileo w Celestii kliknij tutaj.
Początek symulacji zapisałem w pliku jowisz.scn. Następnie ustawiłem pole widzenia na 10 stopni i zapisałem obraz planety:
Powiększyłem go czterokrotnie:
i proszę ... poczułem się trochę jak Galileusz, gdy po raz pierwszy obserwował planetę przez swój prymitywny teleskop. Postanowiłem sprawdzić co "widzę" przy pomocy Celestii. Ustawiłem datę, czas i pole widzenia analogicznie jak na rysunku powyżej:
... i niestety, zgłupiałem, gdyż widok z Celestii niezbyt wiele mi pomógł.
Pierwsze zbliżenie nie dało zbyt wiele. Kolejne: 
pozwoliło zlokalizować Io oraz Ganimedesa: 
Wreszcie ostatnie:
pozwoliło zlokalizować wszystkie księżyce galileuszowe. Zapisałem to w scenariuszu: galileanmoons.scn.
Podobnie jak poprzednio, sposób wyświetlania sytuacji dla zadanego tego samego miejsca i czasu obserwacji okazał się zgodny.
Warto wiedzieć, że w Orbiterze ustawienia te mogą być zapamiętane w scenariuszu, następnie zaś wywołane przy pomocy okienka Orbiter:Camera jak widać to na zdjęciu powyżej. Poniżej zamieszczam zdjęcia paru charakterystycznych elementów powierzchni Marsa. Pochodzą one ze scenariusza marspreview.scn.
Północna czapa polarna - Mars podobnie jak Ziemia posiada czapy polarne. Składają się one z lodu oraz zestalonego dwutlenku węgla. Północne okolice podbiegunowe są celem misji Phoenix. Jeżeli wszystko pójdzie dobrze, to ta bezzałogowa sonda wyląduje na marsjańskiej powierzchni 25 maja w rejonie, którego mapę można znaleźć tutaj.
Dolina Marinerów - ogromne pęknięcie w skorupie powierzchni Marsa. Tym razem polecam wizytę na stronie APOD. Krótko, węzłowato, sensownie.
Południowa czapa polarna - marsjańskie czapy polarne zwiększają swój rozmiar w zależności od pór roku. Być może również na ich obszarze występują lodowe gejzery, wyrzucające dwutlenek węgla. Więcej na ten temat jest tu.
Olympus Mons - to najwyższy wulkan w Układzie Słonecznym. Jest trzy razy wyższy niż Mt. Everest, zaś jego podstawa zakryłaby stan Kolorado. Na stronie MarsQuest można znaleźć prosty quiz umożliwiający porównanie paru charakterystycznych szczegółów marsjańskiej powierzchni z analogicznymi na powierzchni Ziemi.
Fobos - krótko i zwięźle o marsjańskich księżycach jest tutaj. Znalazłem jednak ciekawostkę o tranzycie Fobosa na tle Słońca. Tak wyglądało to zjawisko sfotografowane z powierzchni Marsa przez łazik Opportunity :
Jeżeli masz zainstalowaną Celestię, to ten link przeniesie cię na powierzchnię Marsa, gdzie będziesz mógł zaobserwować ten tranzyt "na żywo".
Deimos - ogólnie rzecz biorąc, oba marsjańskie księżyce są maleńkie. Krążą również po stosunkowo maleńkich orbitach. Poniżej zamieszczam grafikę wykonaną przy pomocy Celestii, przedstawiającą położenie Fobosa i Deimosa względem Marsa: 
Link uruchamiający Celestię z Marsem jak na zdjęciu powyżej jest tu.
Przedstawia ono Deltę przelatującą na tle maleńkiej wysepki zagubionej gdzieś na oceanie:
Do cywilizacji jak widać daleko, a jednak ktoś tam mieszka. Sądząc po skrócie Stn. zapewne może to być baza francuskich naukowców. Ciekawe, czy traktują ją jak swój dom. Czy pragną wrócić do cywilizacji? Czy raczej cieszą się spokojem, będąc z dala od naszego popapranego świata.
Sądząc jednak po grafice wygenerowanej w Stellarium, obserwacje mogą być na razie niemożliwe. Po prostu obie planety są zbyt blisko Słońca. A zatem - symulacja. Rozpocząłem od ustawienia czasu w Orbiterze na 6:48.
Odnotowałem swoje położenie:
i zapisałem scenariusz: postcardsfromorbit\wenus01.scn
Odnotowałem jeszcze kształty orbit oraz parametry Wenus:
i zapisałem scenariusz: postcardsfromorbit\wenus02.scn Na koniec grafika z Celestii:
Po lewej stronie widać planetę tak, jakby nie posiadała atmosfery. Aby uruchomić Celestię z tym widokiem kliknij tutaj. Natomiast po prawej widać orbity Merkurego, Wenus oraz Ziemi w momencie, gdy zakończyłem symulację. Odpowiedni link do Celestii jest tu.
Zostało ono wykonane dzięki zastosowaniu Telescope MFD. Po użyciu klawisza F9 widać na powierzchni planety nazwy szczegółów jej powierzchni. Szczególnie rzucają się w oczy oznaczone błękitnymi kółkami kratery. Zaintrygował mnie fakt ich znacznego nagromadzenia przy jednej z krawędzi tarczy planety oraz ich całkowity brak na widocznej tarczy. Co jest tego przyczyną? Odpowiedź jest prosta - nasz stan wiedzy. Merkury, z powodu swojej bliskiej odległości od Słońca jest trudnym obiektem do obserwacji przez teleskopy. Z kolei jeżeli chodzi o sondy kosmiczne, to do tej pory w jego pobliże dotarły jedynie dwie: Mariner i Messenger. Pisałem o tym w paru poprzednich postach. Oto ten sam obraz co powyżej, tyle że tym razem wygenerowany przy pomocy Celestii:
Widać na nim wyraźnie, jak duży jest obszar, który jeszcze nie został skartowany. Jeżeli masz zainstalowaną Celestię, możesz uruchomić ją w położeniu właściwym dla powyższego zdjęcia klikając tutaj.
Widać na niej zarówno wzajemne położenie Merkurego, Ziemi i Słońca, jak i parametry orbit.
Tym razem jest to okienko Obiect Info. Wywołuje się je klawiszami Ctrl+I. Obiect Info dostarcza nam informacji o podstawowych parametrach fizycznych interesującego nas obiektu.
Przedstawia ona położenie Delty nad powierzchnią Ziemi w momencie zakończenia symulacji, której celem było wykonanie galerii zawierającej zdjęcia przedstawiające aktualne położenia planet. Została ona wykonana w tzw. trybie planetarium. Uruchamia się go klawiszem F9 co powoduje wyświetlenie zarysów i nazw konstelacji, nazw ważniejszych gwiazd, nazw planet, siatki południków i równoleżników na sferze niebieskiej.
Galeria planet: http://picasaweb.google.pl/JacekKupras/GaleriaPlanet
To zdjęcie Saturna zostalo wykonane w trakcie symulacji w czasie której poznawałem Camera MFD. Dodatek ten umożliwia przekształcenie jednego z MFD w ekran, na którym wyświetlany jest obraz z kamery zewnętrznej:
Dodatek ten zacznę opisywać jutro. Tymczasem Delta znajduje się nad Afryką:
Na powyższym zdjęciu naniosłem dane które mi się przydadzą w dalszej części symulacji. Aktualny stan misji jest zapisany w scenariuszu deltanadafryka.scn.